خطای مطلق و نسبی را در اندازهگیری چگونه از هم تشخیص دهیم؟
دانشآموزان گاهی اختلاف عدد اندازهگیریشده با مقدار مرجع را با بزرگی همان اختلاف نسبت به مقدار مرجع یکی میگیرند. خطای مطلق فقط اندازهٔ اختلاف را نشان میدهد، اما خطای نسبی این اختلاف را متناسب با مقدار واقعی میسنجد و برای مقایسهٔ کیفیت اندازهگیریها مناسبتر است.
خطای مطلق و نسبی در اندازهگیری؛ از کجا شروع کنیم؟
قبل از حل، دادههای سؤال و چیزی را که باید پیدا شود جدا کنید. سپس رابطه یا تعریف اصلی مبحث را بنویسید. این ترتیب ساده باعث میشود محاسبات فرعی جای ایده اصلی را نگیرند و مسیر پاسخ قابل کنترل بماند.
روش گامبهگام
- صورت سؤال را یکبار بدون محاسبه بخوانید و کلمات کلیدی را مشخص کنید.
- رابطه، تعریف یا الگوی اصلی را پیش از جایگذاری اعداد بنویسید.
- محاسبات را مرحلهبهمرحله انجام دهید و علامتها یا واحدها را کنترل کنید.
- پاسخ نهایی را با شرایط سؤال بسنجید و در صورت امکان جایگذاری یا تخمین بزنید.
اگر طول واقعی میله ۲۰ سانتیمتر و مقدار اندازهگیریشده ۱۹٫۶ سانتیمتر باشد، خطای مطلق ۰٫۴ سانتیمتر است و خطای نسبی برابر ۰٫۴÷۲۰، یعنی ۰٫۰۲ یا ۲ درصد خواهد بود. اگر همین ۰٫۴ سانتیمتر خطا برای طول واقعی ۴ سانتیمتر رخ دهد، خطای نسبی به ۱۰ درصد میرسد؛ پس دو اندازهگیری خطای مطلق برابر اما دقت نسبی متفاوت دارند.
چطور این مبحث را مرور کنیم؟
یک سؤال را بدون دیدن پاسخ حل کنید، علت هر توقف را یادداشت کنید و همان سؤال را دو روز بعد دوباره پاسخ دهید. اگر بار دوم مسیر حل روشن بود، یک سؤال مشابه انتخاب کنید؛ در غیر این صورت ابتدا همان نکته پایه را مرور کنید.
خطای مطلق را بهجای خطای نسبی بهصورت درصد ننویسید. برای درصد خطا باید خطای مطلق را بر مقدار مرجع تقسیم و حاصل را در ۱۰۰ ضرب کنید؛ همچنین واحد خطای مطلق با واحد کمیت اصلی باقی میماند.
جمعبندی
هدف از تمرین فقط رسیدن به جواب نیست؛ مسیر حل باید کوتاه، قابل توضیح و قابل کنترل باشد. ثبت یک نکته کوتاه پس از هر سؤال، مرورهای بعدی را هدفمند میکند و احتمال تکرار خطا را کاهش میدهد.
مطالعه مطلب آموزشی مرتبط ←