روش تشخیص موازنه اکسایش کاهش؛ انتخاب روش درست برای حل سؤال
روش تشخیص موازنه اکسایش کاهش به شما نشان میدهد ابتدا تغییر عدد اکسایش را بررسی کنید و سپس بر اساس محیط واکنش، روش عدد اکسایش یا نیمواکنش را انتخاب کنید؛ این کار از خطای برابر گرفتن ضرایب بدون حفظ بار و اتمها جلوگیری میکند.
روش تشخیص موازنه اکسایش کاهش؛ از کجا شروع کنیم؟
در موازنه واکنشهای اکسایش کاهش، مسئله فقط برابر کردن تعداد اتمها نیست؛ الکترونهای ازدسترفته در اکسایش باید با الکترونهای گرفتهشده در کاهش برابر باشند. اگر واکنش یونی و محیط اسیدی یا بازی باشد، روش نیمواکنش معمولاً مطمئنتر است؛ در واکنشهای مولکولی ساده، روش عدد اکسایش سریعتر عمل میکند. کنترل نهایی باید هم تعداد اتمها و هم بار دو طرف را شامل شود.
روش گامبهگام
- برای تشخیص اکسایش و کاهش، عدد اکسایش عنصرهای تغییرکرده را در دو طرف مقایسه کنید؛ افزایش عدد اکسایش نشانه اکسایش و کاهش آن نشانه کاهش است.
- تعداد الکترون مبادلهشده را برای هر عنصر بنویسید و ضرایب موادِ اکسیدشونده و کاهشیابنده را طوری انتخاب کنید که مجموع الکترونهای از دسترفته و گرفتهشده برابر شود.
- اگر واکنش یونی است، نیمواکنشها را جدا کنید: ابتدا اتمهای غیر از اکسیژن و هیدروژن، سپس اکسیژن با آب، هیدروژن با H⁺ و بار با الکترون موازنه میشود.
- در محیط بازی، پس از موازنه در محیط اسیدی، به تعداد H⁺ موجود در هر طرف OH⁻ اضافه کنید و H⁺ و OH⁻ را به آب تبدیل و ساده کنید.
- ضرایب نیمواکنشها را برای حذف الکترونها ضرب کنید، سپس آنها را جمع کنید و گونههای مشترک مانند آب یا H⁺ را در صورت امکان کاهش دهید.
- در پایان، تعداد همه اتمها و بار کل دو طرف را جداگانه بررسی کنید؛ برابر بودن اتمها بهتنهایی برای پذیرش پاسخ کافی نیست.
واکنش یونی در محیط اسیدی را موازنه کنید: MnO₄⁻ + Fe²⁺ → Mn²⁺ + Fe³⁺. نیمواکنش کاهش: MnO₄⁻ + 8H⁺ + 5e⁻ → Mn²⁺ + 4H₂O. نیمواکنش اکسایش: Fe²⁺ → Fe³⁺ + e⁻. نیمواکنش آهن را در ۵ ضرب کنید و جمع کنید: MnO₄⁻ + 8H⁺ + 5Fe²⁺ → Mn²⁺ + 4H₂O + 5Fe³⁺. بار سمت چپ برابر ۱۶+ و بار سمت راست نیز ۱۶+ است؛ بنابراین هم اتمها و هم بار موازنه شدهاند.
چطور این مبحث را مرور کنیم؟
در پاسخ نهایی، ابتدا تغییر عدد اکسایش Mn از ۷+ به ۲+ و Fe از ۲+ به ۳+ را مشخص کنید. پنج الکترونِ گرفتهشده توسط هر MnO₄⁻ با پنج الکترونِ ازدسترفته از پنج Fe²⁺ برابر است. وجود ۸H⁺ و ۴H₂O فقط برای موازنه اکسیژن، هیدروژن و بار در محیط اسیدی است و نباید بدون توجه به محیط واکنش افزوده شود.
رایجترین خطا این است که ضرایب را فقط برای برابر شدن اتمهای فلزی انتخاب کنیم و سپس بار را بررسی نکنیم. خطای دیگر، استفاده از H⁺ در واکنشی با محیط بازی یا جابهجا نوشتن الکترون در نیمواکنش اکسایش است؛ الکترون در اکسایش تولید و در کاهش مصرف میشود.
جمعبندی
برای حل مطمئن، ابتدا نوع تغییر عدد اکسایش و محیط واکنش را تشخیص دهید، سپس روش مناسب را انتخاب کنید و در پایان هم اتمها و هم بار را کنترل کنید. در واکنشهای یونی، روش نیمواکنش دامِ ضرایب ظاهراً درست اما از نظر بار نادرست را آشکار میکند.
مطالعه مطلب آموزشی مرتبط ←